داری با لپ تاپت تند و تند و تایپ میکنی .

وقتت هم حسابی کمه و لحظه به لحظه سرعت تایپت بالاتر میره .

یه لحظه نگاه میکنی به صفحه ورد و میبینی که به به ، هرچی تایپ کرده بودی ، بدجوری قاطی پاتی شده . نصف خط سوم رفته وسط خط اول ، آخر خط دوم رفته اول خط سوم و خلاصه بدجوری مات و مبهوت ، همین طور زل زدی به صفحه .

چشمات رو که یکم پایین تر میاری میبینی یه موجود بدجنس به نام تاچ پد این بلا رو به سرت آورده . از عصبانیت دست به چاقو میشی و میخای بیفتی به جونش و از جا درش بیاری .

دوست عزیز صبر کن . این که راهش نیست . هر مشکلی راه حلی داره .

اگه دوست داری تا این مشکل رو  حل کنی ، پس تا آخر این مطلب رو که خیلی هم ساده هست ، بخون .

 

موقعی که با لپ تاپ داریم تایپ میکنیم ، باید دائما مراقب باشیم که دستمون روی تاچ پد لپ تاپ کشیده نشه و کرسر ماوس توی صفحه حرکت نکنه . چون اگه حرکت کنه و بره وسط یه خط دیگه ، اون وقته که هرچی تایپ کرده بودیم ، بدجوری به هم میریزه و موجبات اعصاب خوردی رو واستون فراهم میکنن .

حالا اینجا دوتا راه حل داریم که میتونن این مشکل رو حل کنن . البته یکیشون نسبت به دیگری ، بهتره .

1- تاچ پد رو غیر فعال کنید . توی خیلی از لپ تاپ ها یه دکمه وجود داره که با زدن اون ، تاچ پد لپ تاپ غیر فعال میشه و موقع تایپ کردن دیگه نگران این نیستین که دستتون کجا قرار بگیره و متون تایپ شدتون به هم نریزه و از این مسائل .

این روش یه مزیت و همچنین یه عیب داره .

مزیت این روش : خیلی خیلی سادست . مایش فشار دادن یه دکمه هست و خلاص .

عیب این روش : اگه ماوس داشته باشین که هیچ . ولی اگه نداشته باشین و مجبور به استفاده از تاچ پد باشید ، باید یه دست دیگه هم داشته باشید تا روی اون دکمه باشه عملیات فعال یا غیر فعال سازی رو واستون انجام بده . چون اگه بخاید یه متن رو تایپ کنید و قسمت از متن رو Bold یا italic کنید ، دیگه روزگار واستون نمیمونه .

 

2- از برنامه های مخصوص اینکار استفاده کنید . برنامه هایی هستن که فقط چند کیلوبایت حجم دارن ولی بیشتر از بعضی از برنامه های چند گیگابایتی به درد نخور ، کاربرد دارن .

یکی از این برنامه های خیلی خیلی کم حجم ، تاچ فریز ( Touch Freeze ) نام داره و واقعا کار راه بندازه . فقط و فقط کافیه این برنامه حدود 250 کیلوبایتی رو از اینجا بگیرید و با چندتا کلیک ساده نصبش کنید ( حجم این فایل به دلیل فشردن شدن ، 62 کیلوبایت شده ، پس راحت میتونید بگیریدش ) .

بعد از اون ، بدون هیچ تنظیمات خاصی میتونید ازش استفاده کنید .

روش کار این برنامه اینطوریه که وقتی شما در حال تایپ هستید ، تاچ پد لپ تاپتون غیر فعال میشه و به محض اینکه از تایپ کردن دست بکشید ، تاچ پد دوباره فعال میشه .

خوبی این برنامه اینه که شما رو از داشتن دست سوم واسه فعال و غیر فعال کردن تاچ پد با اون دکمه مخصوص ، بی نیاز میکنه . اینطوری دیگه موقع Bold و italic کردن متون هم راحت هستین . حتی اگه ماوس نداشته باشین .

 

راستی این برنامه به محض اینکه نصب میشه ، میره توی قسمت system tray ( کنار ساعت ) و فعالیت خودش رو شروع میکنه .

به صورت پشفرض هم طوری تنظیم شده که موقع بالا اومدن ویندوز ، به صورت اتوماتیک راه اندازی میشه و نیازی به اجرای دستی در هر بار شروع به کار ویندوز نداره .

 

می دانید که محصولات ESET شامل NOD32 و Smart Security در پی عملکرد خوب خود در حال حاضر یکی از پرطرفدارترین نرم افزارهای امنیتی در بین کاربران کامپیوتر می باشند.

اما یکی از مهمترین دغدغه این کاربران بروز رسانی این نرم افزار NOD32 و Smart Security میباشد. اما بشما روشی اسان یاد خواهیم داد تا دگیر شما با راحتی کامل فایل های اپدیت(بروز رسانی) خود را جمع اوری و در مواقع لزوم از انها استفاده کنید.

 

برای آپدیت NOD32 و Smart Security چند طریق وجود داره

1- به صورت انلاین که نام کاربری معتبری از جایی یا سایت هایی مثل اسان دانلود ، پی سی دانلود و دیگر سایت ها بگیرید و دانلود کنید

توجه: این نام کاربری و رمز عبور به صورت غیر قانونی هستند بهتره زیاد روش حساب نکنید ممکنه 1 ثانیه بلوکه بشه ممکنه 1 سال دیگر بلوکه بشه تق لقه اما بهتر ازین روش استفاده نکنید فقط اگر لایسنس قانونی داشتید استفاده کنید. چونکه سرور اصلی لایسنس غیر قانونی شما رو شناسی کرده و و اپدیتهایی به شما میده که به عنوان تست روی شما کار کند یعنی بهتره بگم سیستم شما به یک ازمایشگاه تبدیل خواهد شد. و با هر چند بار بروز رسانی این عمل تکرار و گزارش سیستم شما به سرور فرستاده خواهد شد.

2- آفلاین که به 3 روش میتوانید استفاده کنید:
2 -1 : دانلود فایل های پک آپدیت آفلاین NOD32 و Smart Security از سایت هایی مثل میهن دانلود – آسان دانلود – پی 30 دانلود – کمیاب دانلود – و دیگر سایت ها ان را از ZIP خارج کرده و در یک Drive و 1 پوشه قرار بدید. در برنامه اصلی Setup – Advanced Setup – Update – Update Server – بر روی Edit کلیک کرده و مسیری که فایل در آن قرار داده اید مثلا : E:\New Folder را Add کنید ok . بر گزینه Update – Update Virus Signature database.
تبریک میگم شما آپدیت 1-2 با موفقیت انجام داده اید.

2-2 : برای جمع آوری آپدیت ها فایل ها را از حالت مخفی خارج کرده و به مسیر C:\Documents and Settings\All Users\Application Data\ESET\ESET Smart Security رفته و پوشه Updfiles را کپی در یک جای دیگر، به فولد نصبی برنامه مثلا D:\ESET Smart Security رفته و فایل هایی که با پسوند dat که 12 ایتم هستند در یک پوشه جداگانه کنا پوشه Updfiles قرار بدید.
تا اینجا شما فایل های آپدیت جمع کردید.

 

2-3: برای قرار دادن فایل های اپدیت شما باید وارد محیط Safe Mode کاربر Administrator رفته و فایل و فولدر هایی که از مسیر های گفته شده کپی کردید Paste کنید.
در پایان سیستم خود را ریست کنید.

درایور همیشه منو به یاد کارت گرافیک میندازه . چون اولین درایوری که نصب میکنم ، درایور کارت گرافیکه . گرچه درایورها فقط برای کارت گرافیک نیستن و سایر قطعات سخت افزاری رو شامل میشن .

توی این مطلب میخوایم یه نگاهی به مسائل مربوط به درایورها داشته باشیم .

اصلا درایور چیه ؟

خیلی خیلی ساده میگم ، درایورها نوعی از برنامه های سیستمی هستن که بین سیستم عامل ( ویندوز ، لینوکس ، مک و … ) و قطعه مربوطه ارتباط برقرار میکنن . به طور معمول ، سیستم عامل ها قطعات مربوط رو نمیشناسن و باید اونا رو به سیستم عامل معرفی کرد . حالا به غیر ویندوز 7 که تعداد زیادی از قطعات رو شناسایی میکنه و نیازی به نصب درایورشون نیست و این کار ما رو راحت تر هم میکنه .

به عنوان مثال وقتی که شما درایور کارت گرافیک رو نصب میکنید در واقع اون کارت گرافیکتون رو دارید به سیستم عامل معرفی میکنید و پس از اتمام کار و یه ریستارت ساده ، سیستم عامل ارتباطش رو با کارت گرافیک برقرار میکنه .

ویندوز 7 و راحتی کاربران در استفاده از سخت افزارها :

ویندوز 7 گام بلندی رو در این زمینه برداشت . یعنی اینکه ویندوز 7 خودش قادر به شناسایی تعداد زیادی از قطعات سخت افزاریه و شما نیازی نیست که درایور مربوطه رو نصب کنید .

به عنوان مثال ویندوز 7 ، کارت صدای سیستم من رو شناسایی کرد و دیگه نیازی نبود که خودم درایورش رو نصب کنم و این یعنی راحتی کاربر .

برنامه هایی برای تسهیل استفاده از درایورها :

تا چند دقیقه پیش غصه عوض کردن ویندوز رو داشتید ، الان غصه نصب کردن درایورها رو . تصاویر مربوط به پیدا کردن و گذاشتن سی دی ها ، کلیک های متوالی رو Next ، ریستارت کردن سیستم و صبر ایوب برای بالا اومدن ویندوز جلوی چشماتون میاد .

ولی همیشه راهی برای اتوماتیک ( یا شاید بهتر باشه بگیم نیمه اتوماتیک ) کردن کارها وجود داره .

شاید همیشه دنبال این بوده باشید که بعد از نصب ویندوز ، دیگه غصه نصب کردن درایورها رو نداشته باشید .

خب چرا غصه میخورید . برنامه های زیادی برای اینکارها وجود داره که شما رو از شر نصب کردن درایورها خلاصه میکنه .

یکی از این برنامه ها که رابط کاربری بسیار جالبی هم داره ، برنامه Driver Max هست که واقعا کار شما رو راحت میکنه . من همیشه بعد از نصب ویندوز ، این برنامه رو به عنوان اولین برنامه نصب میکنم .

درایور مکس با چندتا کلیک ساده یه پشتیبان از همه درایورهای موجود روی سیستمتون تهیه میکنه و از اون به بعد دیگه لازم نیست بعد از نصب ویندوز دنبال سی دی درایورهاتون بگردید و مصیبت هایی که بالا عرض کردم رو بکشید .

خب ، میخوایم به سراغ مراحل عملی کار بریم و نحوه پشتیبان گیری از درایورهای موجود روی سیستم رو به شما آموزش بدیم ……….

پشتیبان گیری از درایورها :

اول از همه برنامه داریور مکس رو از اینجا دریافت و نصب کنید . در این آموزش ما از ورژن 4.91 این برنامه استفاده کردیم .

ظاهر برنامه چیزی شبیه تصویر زیره :

در صفحه اصلی برنامه ، چند لحظه ماوس رو روی قسمت Driver Operations نگه دارید تا آیتم های موجود در این قسمت نمایش داده بشن .

اولین گزینه یعنی Export Drivers رو انتخاب کنید .

اولین صفحه ای که ظاهر میشه ، قسمت خوش آمدگویی به کاربر هست که خیلی راحت با زدن دکمه Next میتونید کار رو پیش ببرید .

در صفحه بعدی به مدت چند ثانیه ( نهایتا 5 الی 10 ثانیه ) برنامه به دنبال درایورهای موجود رو سیستم میگرده و اونا رو پیدا و در نهایت همه رو لیست میکنه .

بعد از این عملیات کوتاه ، شما با لیستی از داریورهای موجود روی سیستمتون مواجه میشید .

در اینجا شما باید انتخاب کنید که از چه درایورهایی بکاپ گرفته بشه . میتونید خیلی راحت روی دکمه Select all که در قسمت پایین و سمت چپ برنامه وجود داره کلیک کنید تا عملیات انتخاب به صورت خودکار توسط برنامه انجام بشه .

حالا روی دکمه Next کلیک کنید .

در قسمت بعدی برنامه از شما میپرسه که کجا فایل های مربوطه به بکاپ رو ذخیره کنه .

خود برنامه به صورت پیشفرض آدرس ذخیره سازی رو در درایو ویندوز قرار داده که شما باید اونو عوض کنید و در غیر اینصورت ، بعد از نصب مجدد ویندوز در همون درایو قبلی ، دیگه اثری از این فایل ها پیدا نمیکنید و به بیان بهتر این فایل ها پاک میشن .

پس ابتدا آدرس رو به یه درایو دیگه تغییر بدید . به عنوان مثال من آدرس درایو F و فولدر My Drivers رو دادم .

راه دومی هم وجود داره که فرقی با حالت اول نداره . فقط فایل ها رو به صورت فشرده شده و در قالب یه فایل ZIP در مقصدی که شما تعیین میکنید قرار میده .

و بازم روی دکمه Next کلیک کنید .

حالا عملیات پشتیبان گیری از درایورها شروع میشه و بعد از حدود چند دقیقه خیلی کوتاه به پایان میرسه .

تبریک ! همین بود . تموم شد .

روی دکمه Close در صفحه آخر کلیک کنید .

نصب کردن درایورها بعد از تعویض ویندوز :

دوباره برنامه درایور مکس رو نصب کنید .

این بار در قسمت Driver Operations ، گزینه Import Drivers رو انتخاب کنید .

Next بزنید .

در قسمت بعدی باید دوباره آدرس فولدری که فایل های مربوط به پشتیبان درایورها رو ذخیره کرده بودید رو بدید .

روی دکمه Next کلیک کنید .

در صفحه بعدی روی دکمه Select all کلیک کنید تا برنامه همه آیتم ها رو انتخاب کنه .

حالا Next رو یه بار دیگه بزنید .

اگه یه بار دیگه هم احتیاج بود ، Next رو بزنید .

ملاحظه کردید که خیلی راحت میشه کارهای طاقت فرسا رو با روش های خیلی بهتر انجام داد .

راستی این برنامه و برنامه های مشابه یه مزیت دیگه ای هم دارن .

فرض کنید که میخواید ویندوزتون رو عوض کنید ولی متاسفانه سی دی درایورهاتون رو گم کردید و اگه ویندوز رو عوض کنید بدون درایور هم هیچ کاری از دستتون بر نمیاد .

اینجاست که این سری از برنامه ها به کمکتون میان . یعنی شما میتونید با استفاده از این برنامه ها یه بکاپ از درایورهای روی سیستمتون تهیه کنید و بعد از نصب ویندوز دوباره اونا رو با استفاده از همین برنامه نصب کنید .

خیلی راحت بود . نیازی به سی دی درایورهاتون هم نیست .

یادتون باشه که این فایل ها رو یه جای مطمئن نگه دارید که مشکلی واسشون پیش نیاد .

اگه هم زیاد به هارد دیسکتون اعتماد ندارد و فکر میکنید مشکلی واسشون پیش میاد ، سرورهای قدرتمند و امن گوگل و مایکروسافت میتونن این فایل ها رو تا ابد براتون نگه دارن .

اگر از آن دسته افرادی باشید که برای شما حجم فایل ها بسیار مهم است ، ما به شما دو روش بسیار ساده را پیش نهاد می کنیم ، دو روش که هرکسی از پس آن بر میاید .

این روش ها به شما کمک می کند تا اگر در فضا مجازی و اینترنت فعالیت دارید به سهولت حجم عکس  و متن های خود را کاهش دهید .

مثلا اگر شما همه روزه باید تعداد زیادی عکس را در وب سایت (تارنما ) یا وبلاگ تان آپلود (بارگزاری) کنید ، این روش ها بسیار کاربردی خواهند بود و باعث سرعت بخشیدن به باز شدن وب سایت یا وبلاگ شما می دهند .

با این روش دیگر لازم نیست بازدید کننده مدت زیادی را منتظر باشد تا عکس ها بارگزاری شوند یا در بعضی مواقع نصفه بارگزاری شوند .

روشی که حال به آن خواهیم پرداخت شما را کمی متعجب خواهد کرد!

1- نرم افزار پینت (paint)  که در تمام سیستم عامل های ویندوز مایکروسافت دیده می شوند را باز کنید.

2- از قسمت منو درج فایل عکس خود را باز کنید

3- اگر دوست دارید تغییراتی روی عکس دهید ، می توانید از قسمت های مختلف آن استفاده کنید

4- در غیر این صورت از قسمت منو file  گزینه save یا save as را بزنید و عکس خود را با فرمت دلخواه مثلا bmp یا gif ذخیره کنید.

5- حجم عکس خود را با حجم عکس اول مقایسه کنید ، چه مشاهده خواهید کرد؟

دیدید که به همین راحتی می توانید حجم عکس های خود را بدون استفاده از نرم افزار خاصی کاهش دهید .

با این حال ،آیا باز هم دوست دارید از عکس هایی با حجم بالا در وب سایت یا وبلاگ خود استفاده کنید؟

روش دوم که به آن خواهیم پرداخت روش بسیار ساده ای برای کاهش چشم گیر حجم متن نوشته  شما می باشد .

1- متنی را که مثلا در نرم افزار ورد (Word) تایپ کرده اید را کپی کرده

2- نرم افزار note pad  را اجرا کنید (در تمام سیستم عامل های ویندوز مایکروسافت ، موجود است)

3- متنی را که از نرم افزار word  کپی کرده اید را در نرم افزار notepad بچسبانید

4- حالا دوباره متن را از درون نرم افزار  notepad کپی کنید و با خیال راحت در وب سایت یا وبلاگ خود قرار دهید .

جالب بود نه؟

با این دو روش توانستید به آسانی آب خوردن حجم دو فایل را که به نظر مهم می رسند را کاهش دهید .

از این پس و در مقالات بعدی به بیش تر به این موضوع خواهیم و پرداخت و به شما ثابت خواهیم کرد که می توان از یک نرم افزار ساده استفاده های بیشماری کرد.

مثلا نت پد (notepad) تنها یک صفحه برای یاد داشت متن نیست خیلی از برنامه نویسان حرفه ای از آن برای ویرایش کد ها خود استفاده می کنند.

امید وارم که از این دو روش ساده که به نظر از ساده هم کمی آن طرف تر هست ، استفاده کامل رو برده باشید .

در مقالات بعدی تلاش خواهیم کرد تا روش های کاربردی تری از جمله معرفی یکی از بهترین نرم افزار ها برای کاهش حجم چشم گیر ویدئو های شما را معرفی کنیم .

منتظر مقالات بعدی ما باشید .

مرور كامل دستورات محاوره­اي Start Menu يا Run براي دسترسي به برنامه­ها و ابزارهاي ويندوز

اگر مايل به استفاده از ميانبرها براي انجام امور به مؤثرتين روش هستيد، مجموعه عظيمي از دستورات از طريق كادر محاوره­اي اجرا (در ويندوز ايكس­پي، ويستا يا 7) يا Start Menu (در ويندوز ويستا يا 7) قابل اجرا هستند. در اين راهنما، من به شما نشان خواهم داد كه چگونه دستورات را اجرا كنيد و آنها چه تاثيري دارند.

محل اجراي دستورات

يادداشت: براي اطلاع از روشي حتي سريعتر براي ويندوز ويستا يا 7 بخش زير را ببينيد.

براي اجراي دستورات فهرست شده در پايين در ويندوز ايكس­پي (كه در ويندوز ويستا يا 7 نيز قابل اجرا مي­باشد):

1. روي دكمه Start و سپس روي قسمت Run كليك نماييد (يا كليدهاي ويندوز و R را همزمان فشار دهيد):

2. دستور را در كادر Run تايپ نموده و OK را كليك نماييد (يا كليد Enter را فشار دهيد).

براي اجراي دستورات فهرست شده، در پايين، در ويندوز ويستا يا 7، شما مي­توانيد از ابزار جستجوگر Start Menu استفاده نماييد:

دكمه Start (يا كليد ويندوز) را فشار دهيد، دستور را تايپ نموده و Enter را فشار دهيد.

متغيرهاي محيط

متغيرهاي محيط مي­توانند براي باز كردن پوشه­هاي معمول در ويندوز استفاده شوند. شما حتي مي­توانيد رشته­ها را به انتهاي يك متغير محيط اضافه كنيد تا مستقيما به يك پوشه، مانند %UserProfile%\Music،  برويد.

كاري كه اجرا مي­كند	دستور
“پروفايل همه كاربران” را باز مي­كند	%ALLUSERSPROFlLE%
درايو خانگي شما (مثلا C:\) را باز مي­كند	%HomeDrive%
پروفايل كاربري شما را باز مي­كند	%UserProfile%
پوشه فايل موقتي را باز مي­كند	%temp%
پوشه ويندوز را باز مي­كند	%systemroot%

دستورات براي اجرا

بيشتر دستورات، كه در فهرست پايين آمده­اند، كار خواهند كرد؛ با اين حال، برخي دستورات مانند QuickTime.cpl (كه نياز به نرم­افزار كويك­تايم دارد) يا gpedit.msc (كه به ويرايشهاي “شغلي”، “حرفه­اي”، يا “ويندوز نهايي” نياز دارد) بسته به اجزاي نصب شده، نسخه­هاي ويندوز، ويرايشهاي ويندوز و غيره ممكن است كار نكنند.

راه­اندازي:	دستور
كنترلهاي دسترسي	access.cpl
اضافه كردن ويزارد سخت­افزار	hdwwiz.cpl
اضافه كردن يا حذف برنامه­ها	appwiz.cpl
ابزارهاي مديريتي	control admintools
آپديت­هاي خودكار	wuaucpl.cpl
ويزارد انتقال بلوتوث	fsquirt
ماشين حساب	calc
مديريت گواهي تاييد	certmgr.msc
نقشه كاراكترها	charmap
چك كردن ابزار ديسك	chkdsk
نمايشگر كليپ­برد	clipbrd
فعال­كننده دستور	cmd
سرويسهاي اجزا	dcomcnfg
مديريت كامپيوتر	compmgmt.msc
پانل كنترل	control panel
خصوصيات تاريخ و زمان	timedate.cpl
اشتراك دي­دي­اي	ddeshare
مديريت دستگاهها	devmgmt.msc
پانل كنترل دايركت­ايكس	directx.cpl
رفع اشكال دايركت­ايكس	dxdiag
ابزار پاكسازي ديسك	cleanmgr
يكپارچه­سازي ديسك	dfrg.msc
مديريت ديسك	diskmgmt.msc
مدير پارتيشن­بندي ديسك	diskpart
نمايش خصوصيات	control desktop
نمايش خصوصيات	desk.cpl
نمايش خصوصيات	control color
ابزار رفع اشكال سيستم دكتر واتسون	dn/vtsn32
ابزار تاييدكننده درايور	verifier
نمايش­دهنده رويداد	eventvwr.msc
ابزار تاييد امضاي فايل	sigverif
Findfast	findfast.cpl
خصوصيات پوشه­ها	control folders
فونت­ها	control fonts
پوشه فونت­ها	fonts
بازي ورق Free Cell	freecell
كنترلرهاي بازي	joy.cpl
ويرايشگر سياست گروه (در ويندوز ايكس­پي حرفه­اي)	gpedit.msc
بازي ورق Hearts	mshearts
ويزارد Iexpress	iexpress
شاخصگذاري سيستم	ciadv.msc
خصوصيات اينترنت	inetcpl.cpl
مرورگر اينترنت اكسپلرور	Iexplore
پيكربندي آي­پي (پيكربندي ارتباط)	ipconfig / all
پيكربندي آي­پي (محتواي كش DNS)	ipconfig/displaydns
پيكربندي آي­پي (حذف محتواي كش DNS)	ipconfig/flushdns
پيكربندي آي­پي (آزاد كردن همه ارتباطات)	ipconfig / release
پيكربندي آي­پي (شروع مجدد همه ارتباطات)	ipconfig / renew
پيكربندي آي­پي (شروع مجدد DHCP و Re~Registers DNS)	ipconfig/registerdns
پيكربندي آي­پي (نمايش DHCP Class ID)	ipconfig/showclassid
پيكربندي آي­پي (اصلاح DHCP Class ID)	ipconfig/setclassid
پانل كنترل جاوا (اگر نصب است)	jpicpl32.cpl
پانل كنترل جاوا (اگر نصب است)	javaws
خصوصيات جويستيك	toy.cpl
خصوصيات صفحه­كليد	control keyboard
خصوصيات صفحه­كليد	main.cpl keyboard
تنظيمات امنيتي محلي	secpol.msc
كاربران و گروههاي محلي	lusrmgr.msc
لاگ شما را در ويندوز مي­بندد	logoff
چت مايكروسافت	winchat
بازي Minesweeper	winmine
خصوصيات ماوس	control mouse
خصوصيات ماوس	main.cpl
ارتباطات شبكه	control netconnections
ارتباطات شبكه	ncpa.cpl
ويزارد تنظيمات شبكه	netsetup.cpl
برنامه نوتپد	notepad
مدير دسكتاپ Nview (اگر نصب است)	nvtuicpl.cpl
براي ساختن پكيج	packager
مدير منبع داده ODBC	odbccp32.cpl
صفحه­كليد روي صفحه	osk
فيلتر AC3 را (در صورتي كه نصب باشد) باز مي­كند	ac3filter.cpl
خصوصيات گذرواژه	password.cpl
نمايشگر عملكرد	perfmon.msc
نمايشگر عملكرد	perfmon
انتخاب تلفن و مودم	telephon.cpl
مديريت توان	powercfg.cpl
فاكس و پرينترها	control printers
پوشه پرينترها	printers
ويرايشگر كاراكتر خصوصي	eudcedit
كويك تايم (اگر نصب است)	QuickTime.cpl
تنظيمات منطقه­اي	intl.cpl
ويرايشگر رجيستري	regedit
ويرايشگر رجيستري	regedit32
دسكتاپ راه دور	mstsc
حافظه قابل حذف	ntmsmgr.msc
درخواستهاي اپراتور حافظه قابل حذف	ntmsoprq.msc
دسته برايند سياست (در ويندوز ايكس­پي حرفه­اي)	rsop.msc
اسكنرها و دوربينها	sticpl.cpl
وظايف برنامه­ريزي شده	control schedtasks
مركز امنيتي	wscui.cpl
سرويسها	services.msc
پوشه­هاي اشتراك گذاري شده	fsmgmt.msc
پنجره ويندوز	shutdown
صدا و صوتي	mmsys.cpl
بازي ورق Spider Solitare	spider
پيكربندي كلاينت SQL	cliconfg
ويرايشگر پيكربندي سيستم	sysedit
ابزار كاربردي پيكربندي سيستم	msconfig
چك كننده فايل سيستم (اسكن فوري)	sfc/scannow
سيستم اف­سي (يك بار اسكن در بوت بعدي)	sfc/scanonce
سيستم اف­سي (اسكن در هر بوت)	sfc/scanboot
سيستم اف­سي (بازگشت به تنظيمات پيش­فرض)	sfc / revert
سيستم اف­سي (پاكسازي فايل حافظه كش)	sfc/purgecache
سيستم اف­سي (تنظيم اندازه كش به سايز x)	sfc/cachesize=x
خصوصيات سيستم	sysdm.cpl
مدير وظايف	Taskmgr
مديريت حساب كاربر	nusrmgr.cpl
مدير ابزار كاربردي	utilman
مرورگر ويندوز	explorer
ديوار­آتش (فايروال) ويندوز	firewall.cpl
ذره­بين ويندوز	magnify
زيربناي مديريت ويندوز	wmimgmt.msc
ابزار امنيتي سيستم ويندوز	syskey
راه­اندازي به­روزرساني ويندوز	wupdmgr
نسخه ويندوز	winver
ويزارد تور راهنماي ويندوز ايكس­پي	tourstart
برنامه وُردپد	Write

منبع: mintywhite

ديوار آتش سيستمي است كه در بين كاربران يك شبكه محلي و شبكه بيروني مثل اينترنت قرار مي گيرد و ضمن نظارت بر دسترسي ها در تمام سطوح ورود و خروج اطلاعات را تحت كنترل دارد .

در شكل مدلي از ديواره آتش را مشاهده مي كنيد:

دراين شكل موقعيتي از ديواره آتش و نحوه بكارگيري آن نشان داده شده است.

در اين ساختار هر سازمان يا نهادي كه بخواهد ورود يا خروج  اطلاعات داشته باشد و اين ورود و خروج را كنترل كند بايد در ابتدا موظف است تمام ارتباطات مستقيم شبكه محلي خود را با دنياي خارج قطع كرده و هرگونه ارتباط با دنياي خارج صرفا از طريق يك در وازه كه در شكل مشخص است  انجام مي شود.

قبل از آنكه اجزاي يك ديواره آتش را تحليل كنيم بايد عملكرد كلي و مشكلات استفاده از اين ديواره آتش را بررسي كنيم .

در شكل زير مدل ساده تري از ديواره آتش را ميبينيم..

نحوه كار به شرح زير است :

بسته هاي IP قبل از مسير يابي بر روي شبكه اينترنت ابتدا وارد ديواره آتش مي شوند و منتظر مي مانند طبق معيار هاي حفاظتي و امنيتي پردازش شوند.پس از پردازش و تحليل بسته سه حالت زير ممكن است رخ دهد :

• اجازه عبور بسته صادر شود(Accept mode)
• بسته حذف گردد (Bloching mode)
• بسته حذف شده و پاسخ مناسبي به مبداء ارسال بسته فرستاده شود (Response mode) (به غير از پيغام حذف بسته ممكن است عملياتي نظير ثبت در فايل هاي ثبت رخداد –Event log- رد گيري و اخطار به خاطي ، جلوگيري از ادامه دسترسي به شبكه و توبيخ هم درنظر گرفت )

در واقع ديواره آتش محل است براي ايست و بازرسي بسته هاي اطلاعاتي به گونه اي كه بسته ها بر اساس تابعي از قواعد امنيتي و حفاظتي پردازش شده و براي آن ها مجوز عبور يا عدم عبور صادر شود.

اگر pمجموعه اي از بسته هاي ورودي به ديواره آتش باشد و s مجموعه متناهي از قواعد امنيتي باشد داريم:

X= F(P,S)

Fتابع عملكرد ديواره آتش وx نتيجه تحليل بسته است كه شامل سه حالت زير است :

• Response
• Accept
• Bloching

همانطور كه در همه جا عمليات ايست و بازرسي وقت گير و اعصاب خرد كن است ديواره آتش هم به عنوان يك گلوگاه مي تواند منجر به بالا رفتن ترافيك ، تأخير ازدحام و نهايتا بن بست شبكه بشود.

بن بست زماني رخ مي دهد كه بسته ها آنقدر در حافظه ديواره آتش معظل مي شوند تا ظول عمرشان  تمام شود و فرستنده اقدام به ارسال مجدد آنها كرده و اين كاربه طور متناوب صورت مي گيرد.به همين دليل ديواره آتش نياز به طراحي صحيح و دقيق دارد تا از حالت گلوگاه خارج شود. لذا گفتني است تاخير در ديواره آتش اجتناب نا پذير است فقط بايد طوري صورت بگيرد كه بحران ايجاد نكند.

اگر از ديدگاه نظريه صف (Queuing theory) به يك ديواره آتش نگاه كنيم مي توان تخميني از تاخير تحميل شده به هر بسته را بدست آورد . معمولا تابع توزيع بسته ها را در شبكه اطلاعاتي پوآسون در نظر مي گيرند.

در شكل زير فرض كنيد n  λ متوسط انتقال بسته هاي IP در واحد زمان از شبكه N به ديواره آتش باشد و  m  λ متوسط انتقال بسته در واحد زمان از شبكه M باشد .q را احتمال عبور بسته Pm و r  را احتمال عبور بسته Pn فرض كنيد طبق شكل داريم :

متوسط بسته هاي حذف شده : =(1-q ) m  λ+(1-r) n  λ

r . m  λ =: متوسط انتقال بسته از ديواره آتش به شبكهM

n  λ  r .= : متوسط انتقال بسته از ديواره آتش به شبكهN

طبق نظريه صف اگر ديواره آتش بخواهد از نقش گلوگاهي خود بكاهد بايستي به گونه اي طراحي شود كه نسبت متوسط خروجي بسته ها از ديواره آتش (μ ) به ورودي بسته ها (λ/ μ ) تا حد امكان زياد باشد كه اين كار منوط به افزايش سرعت پردازش ، داشتن حافظه كافي براي ذخيره بسته هاي پردازش نشده و هرچه سريعتر كردن تابع تصميم گيري مي باشد.

مشكل زماني حاد مي شود كه ديواره آتش مجبور باشد براي تصميم گيري و اجازه عبور تعداد زيادي از بسته ها را معطل نگه دارد تا تصميم گيري براي مجموعه اي از بسته ها ( مبتني بر سابقه يا stateful) انجام بشود .

اين موضوع در ادامه روشن تر مي شود .

در بحث بعدي به مباني طراحي ديواره آتش خواهيم پرداخت.

منبع: مهندسي اينترنت

به شدت مشغول کار هستید و 10 – 12 تایی برنامه هم باز کردید . مرورگر و ورد و اکسل و پاورپوینت و مدیا پلیر و … . دیگه تسک بار ویندوز جا برای این همه برنامه نداره .

حالا اگه از ویندوز 7 استفاده میکرید یه چیزی ولی اگه از ویندوز XP استفاده کنید ، دیگه واقعا این وضعیت غیر قابل تحمل میشه . البته همون ویندوز 7 هم بعضی موقع ها تسک بارش کم میاره .

خب چه طوری ممکنه که این تسک بار رو خلوت تر کنیم ؟

جواب شما رو یه برنامه بسیار بسیار کم حجم و اپن سورس به نام RBTray میده .

این برنامه فقط 100 کیلوبایت حجم داره ولی واقعا کار راه اندازه .

کار این برنامه اینطوریه که وقتی کاربر روی دکمه Minimize راست کلیک میکنه ، اونو به قسمت System Tray ویندوز ( اون قسمت کنار ساعت ) ارسال میکنه و آیکونش رو نمایش میده . اینطوری هر برنامه ای رو که خواستید میتونید به قسمت System Tray ببرید و فضای کاری تسک بارتون رو آزادتر کنید .

فقط کافیه این برنامه رو از اینجا بگیرید و بازش کنید . نکته جالبش اینجاست که این برنامه کاملا به صورت پرتابله و نیازی به نصب نداره و به همین دلیل میتونید اونو روی فلش تون بریزید و هرجا که خواستید ببرید .

وقتی که برنامه رو باز کردید دیگه کار خاصی باقی نمیمونه . فقط وقتی که خواستید برنامه های مورد نظر تون به System Tray ببرید ، روی دکمه Minimize پنجره اون برنامه بجای چپ کلیک ، راست کلیک رو بزنید .

خیلی راحت مشاهده میکنید که برنامه مورد نظرتون به System Tray میره و فضای کارتون آزادتر میشه .

البته اینو هم یادتون نره که اگه خواستید برنامه همزمان با بالا اومدن ویندوز ، شروع به کار کنه ، فایل اجرایی برنامه ( یا شرتکاتش ) رو داخل فولدر Startup موجود در منوی استارت ، کپی کنید .

نکته : این برنامه برای ویندوزهای 32 و 64 بیتی فرق میکنه . یعنی شما نمیتونید ورژن سازگار با نسخه 32 بیتی رو روی ویندوز 64 بیتی اجرا کنید . در فایل فشرده ای هم که از اینجا میتونید دریافتش کنید ، 2 فولدر وجود داره که داخل هر کدومش نسخه های سازگار با ویندوزهای 32 بیتی و 64 بیتی وجود داره .

وقتي كه شما هارد درايو يا فلش درايوتان را فرمت مي كنيد با اين كار آن را براي استفاده­ به عنوان وسيله­ي ذخيره سازي توسط يك سيستم عامل آماده كرده­ايد. در طول اين فرآيند يك “فايل سيستم” نصب مي شود و تمام اطلاعاتي كه از قبل بر روي آن درايو ذخيره شده بود، از بين مي روند.

ممكن است كه پيش از اين در مورد ” فايل سيستم هاي” كامپيوتر از قبيل FAT يا NTFS، چيزهايي شنيده باشيد اما آيا واقا مي دانيد كه آن ها چه كاري انجام مي دهند و سيستم شما در حال حاضر از كدام­شان استفاده مي كند؟ اين مقاله شرح مي دهد كه آن ها چگونه كار مي كنند و چه تفاوت هايي بينشان وجود دارد. هم چنين در ادامه من به شما نشان مي دهم چگونه مي توانيد بفهميد كدام يك از “فايل سيستم هاي” روي درايوتان در حال اجرا مي باشد.

“فايل سيستم” كامپيوتر چيست؟

هارد درايوها هر كدام به سكتورهايي در حدود 512 بايت تقسيم شده­اند. سكتورها هم هر كدام در خوشه هايي (clusters) دسته بندي شده­اند. كلاسترها –كه به عنوان واحدهاي تخصيص هم شناخته مي شوند- داراي اندازه­ي معين 512 بايت تا 64 كيلو بايت مي باشند، از اين رو معمولا حاوي چندين سكتور مي باشند. يك كلاستر، بلوك پيوسته­اي از فضا را بر روي ديسك نمايش مي دهد.

سيستم عامل ها براي سازمان دهيِ فضاي ذخيره سازيِ كلاستر شده، به يك “فايل سيستم” تكيه مي كنند. “فايل سيستمِ” مورد نظر محتوي ديتابيسي است كه وضعيت هر كدام از كلاستر ها را ثبت كرده است. در اصل “فايل سيستم” نشان مي دهد كه سيستم عامل در كدام كلاستر(هاي) يك فايل ذخيره شده است و اين كه كدام فضا [اشاره به مكان فضا] براي ذخيره­ي ديتاي جديد در دسترس مي باشد.

كداميك از “فايل سيستم ها” را مي بايست بشناسيم؟

“فايل سيستم هاي” رايجِ ويندوز  (File Allocation Table)FAT، FAT32 و NTFS (New Technology File System) مي باشند.

به طور خلاصه، NTFS از فايل هايي با اندازه­ي بيش از 4 گيگابايت پشتيباني مي كند و پارتيشن ها نيز مي توانند از 32 گيگابايت بزرگتر باشند. اين “فايل سيستم” در مقايسه با FAT يا FAT32  فضاي در دسترس را بهتر مديريت مي كند و بدين وسيله موجب “تكه تكه شدن” (fragmentation) كمتري مي شوند. از ديگر ويژگي هاي NTFS مي توان به خصوصيات امنيتيِ آن از قبيل رمزنگاري پوياي (on-the-fly) فايل­ها اشاره نمود.

در مقايسه با NTFS، “فايل سيستم” FAT فضاي كمتري اشغال مي كند و هم چنين عمليات نوشتنِ (write) كمتري انجام مي دهد كه ضمن سريعتر شدن، آن را براي درايوهاي كوچك فلش مناسب تر مي سازد. ” فايل سيستم هاي” FAT با قابليت “چند سكويي” (cross-platform) نيز سازگار هستند. بزرگترين اشكالات FAT و FAT32، محدوديتِ مربوط به اندازه­ي پارتيشن به ميزان 32 گيگابايت و هم چنين محدوديتِ مربوط به اندازه­ي فايل ها به ميزان 2 گيگابايت (براي FAT) و 4 گيگابايت (براي FAT32) مي باشند.

[توضيح: در اصطلاح نرم‌افزارهاي رايانه "cross-platform"، به آن دسته از نرم‌افزارها گفته مي‌شود که در چندين سکوي رايانه‌اي قابل اجرا هستند.]

(Extended File Allocation Table) exFAT “فايل سيستم” جديدي است كه به ميزان زيادي براي درايوهاي فلش استفاده مي شود و تحت عنوان FAT64 نيز شناخته مي شود. به مانند فرمت NTFS، ضمن اجتناب از “تكه تكه كردن” توسط مديريت فايل ها، از فايل هاي بزرگتر از 4 گيگابايت و پارتيشن هاي بزرگتر از 32 گيگابايت نيز پشتيباني مي كند. اين “فايل سيستم” در عين حال براي درايوهاي شخصيِ قابل حمل و اداره­ي فايل هاي چند رسانه­اي، بهينه سازي و سريع تر شده است.

كداميك از سيستم عامل ها مي توانند از اين ” فايل سيستم ها ” استفاده كنند؟

تا موقعي كه FAT و FAT32 تقريبا توسط همه­ي سيستم عامل ها به رسميت شناخته شوند، فرمت كردن درايوها با NTFS راهي است براي مطمئن شدن از ايجاد وسيله­اي (device) كه خارج از محيط ويندوز غير قابل استفاده باشد. ضمن اين كه به طور طبيعي قابليت خواندن/ نوشتن NTFS، توسط بيشتر توزيع هاي لينوكس نيز پشتيباني مي شود. براي فعال سازي قابليت خواندن/ نوشتن NTFS بر روي سيستم عامل مك OS X نسخه­ي 10.6 يك هك (hack) موجود مي باشد، اما از آن جايي كه به نظر مي رسد اين هك ناپايدار باشد استفاده از  MacFuse توصيه مي شود. در سمت ديگر exFAT به درايورهايي هم براي ويندوز اكس پي و هم لينوكس نيازمند مي باشد، حال آن كه در آخرين نسخه از ويندوز ويستا (SP1)، ويندوز 7 و مك OS X پشتيباني شده است.

چرا اندازه­ي كلاستر اهميت دارد؟

اگر درايوي را فرمت كرده باشيد مي دانيد كه مي توانيد اندازه­ي واحدِ تخصيص را انتخاب كنيد، اين اندازه تحت عنوان “اندازه­ي كلاستر” نيز شناخته مي شود.

با توجه به اندازه­ي كلاستر (از 512 بايت تا 64 كيلوبايت) يك فايل منفرد مي تواند درون يك، صدها و يا هزاران كلاستر ذخيره شود. وقتي كه يك فايل از اندازه­ي واقعي كلاستر كوچك تر است، باقي مانده­ي فضا تلف مي شود. اين پديده تحت عنوان فضاي “ساكن” و يا “هرز رفته” شناخته مي شود. در نتيجه اگر تعداد زيادي فايل كوچك در آن درايو ذخيره شده باشند اندازه­ي بزرگِ كلاستر به توليد مقدار زيادي فضاي ساكن منجر خواهد شد. از طرف ديگر انتخاب اندازه­ي كوچك كلاستر به اين معني­ست كه فايل هاي بزرگ به تعداد زيادي قطعات كوچك شكسته مي شوند و اين به نوبه­ي خود مي تواند درايو را در هنگام خواندن فايل مربوطه به تاخير بياندازد. به عبارت ديگر اندازه­ي خوشه را مي بايست عاقلانه انتخاب كنيد.

چگونه مي توانم بفهمم كه درايوم تحت چه فرمتي­ست؟

“فايل سيستم” شما در صفحه­ي ويژگي هاي درايو نمايش داده شده است. به My Computer برويد و سپس بر روي آن درايوي كه مي خواهيد بررسي كنيد كليك راست كرده و گزينه­­ي  Propertiesرا از منو انتخاب كنيد. زبانه­ي General، قسمت File system نوع “فايل سيستم” درايوتان را نشان مي دهد.

براي فهميدن اندازه­ي كلاسترِ يك درايوِ NTFS، از طريق ميانبر صفحه كليد اقدام كنيد: [WINDOWS] + [R]، پنجره­ي Run باز خواهد شد. مطمئن شويد اين عمل را در حساب كاربري ادمين انجام مي دهيد. در كادر Run تايپ كنيد cmd و در انتها بر روي دكمه­ي OK كليك كنيد. سپس اين دستور را اجرا كنيد [نام درايو در اينجا قرار مي گيرد] fsutil fsinfo ntfsinfo حال “اينتر” را بفشاريد.

در ويندوزهاي اكس پي و 7 مي توانيد اندازه­ي كلاستر را به وسيله­ي برنامه هاي ثالثي همچون Easeus Partition Master مشاهده كرده و تغيير دهيد.

منبع: MakeUseOf , Wikipedia

یه لپ تاپ هست و یه باتریش . منظورم اینه که اگه لپ تاپتون باتریش تموم بشه و امکان شارژش هم نباشه ، دیگه به هیچ دردی نمیخوره .

شاید شما هم بخواید یه سری تغییر و تحولات در تنظیمات باتری لپ تاپتون بدید . اگه ویندوز 7 روی لپ تاپ تون دارید ، پس ادامه مطلب رو از دست ندید .

( دیگه میخام نوع نوشتن رو رسمی کنم  :D)

1- وارد منوی استارت شوید .

2- در سرچ باکس ، عبارت edit power plan را تایپ کنید و مورد یافت شده را از بالای لیست انتخاب کنید ( نیازی هم نیست این عبارت را کامل تایپ کنید و نوشتن چند کلمه ابتدایی کافیست و ویندوز به صورت Real Time نتایج را به شما نشان میدهد ) .

3- در پنجره باز شده روی لینک Change advanced power settings کلیک کنید .

4- در پنجره Power options و در قسمت Advanced Settings ، لیستی وجود دارد . یکی از موارد موجود در این لیست ، گزینه ی Battery است که با کلیک کردن بر روی علامت “+” کناری آن ، گسترش پیدا میکند .

از اینجا کار ما شروع میشود ……….

نکته ای وجود دارد که باید خدمت شما خوانندگان محترم عرض کنیم . هر کدام از موارد موجود که در قسمت زیر توضیح داده خواهند شد ، دارای دو حالت هستند .

On battery : یعنی هنگامی که لپ تاپ از باتری استفاده میکند و شما هم در مقابل این گزینه ، تنظیم مورد نظر خود را اعمال میکنید .

Plugged in : یعنی هنگامی که لپ تاپ از جریان برق استفاده میکند و متعاقبا تنظیم مورد نظر خود را اعمال خواهید کرد .

در طول این مقاله ، ما به جای گفتن On battery و Plugged in ، به ترتیب از “حالت اول” و “حالت دوم” استفاده خواهیم کرد .

******************

1- Critical battery action : در این قسمت شما میتوانید مشخص کنید که در شرایط بحرانی شارژ باتری ( منظور شرایطی ست که شارژ باتری به شدت کم است ) چه عملیاتی انجام شود .

حالت اول : در اینجا شما 3 انتخاب پیش روی خود دارید :

الف : دستگاه به حالت خواب یا همان Sleep برود .

ب : دستگاه هایبرنیت شود .

پ : دستگاه به صورت کامل خاموش یا همان Shutdown شود .

حالت دوم : در اینجا شما 4 گزینه پیش روی خود دارید :

الف : با انتخاب Do nothing شما تنظیم میکنید که هیچ اتفاق خاصی نیفتد .

ب : دستگاه به حالت خواب یا همان Sleep برود .

پ : دستگاه هایبرنیت شود .

ت : دستگاه به صورت کامل خاموش یا همان Shutdown شود .

******************

2- Low battery level : در این قسمت میتوانید تعیین سطح کنید . منظور اینست که میتوانید تعیین کنید که چه میزان ( به درصد ) شارژ باتری در حالت های مختلف ، شامل وضعیت کمبود شارژ باتری میشود .

حالت اول : در اینجا با دادن عدد مورد نظر خود ( به درصد ) میتوانید تعیین سطح را انجام دهید .

حالت دوم : در اینجا نیز با دادن عدد مورد نظر خود ( به درصد ) تعیین سطح انجام میشود .

******************

3- Critical battery level : مانند مورد شماره 2 است و شما این بار به جای تعیین سطح به عنوان حالت “کمبود شارژ باتری” ، تعیین سطح را برای حالت “شارژ در وضعیت بحرانی” انجام میدهید .

******************

4- Low battery notification : در اینجا وضعیت کمبود شارژ باتری با یک پیغام به شما نشان داده خواهد شد . حالا شما میتوانید در مورد نشان داده شدن یا نشان داده نشدن این پیغام در حالت های مختلف ، تصمیم گیری کنید .

حالت اول : دو گزینه Off و On وجود دارند و به ترتیب نمایش پیغام را لغو یا تایید میکنند .

حالت دوم : گزینه های این حالت نیز فرقی با حالت اول ندارد .

******************

5- Low battery action : در اینجا شما باید تصمیمات مورد نظر خود را برای حالت کمبود شارژ باتری اتخاذ کنید .

حالت اول : در اینجا 4 گزینه وجود دارد :

الف : با انتخاب Do nothing شما تنظیم میکنید که هیچ اتفاق خاصی نیفتد .

ب : دستگاه به حالت خواب یا همان Sleep برود .

پ : دستگاه هایبرنیت شود .

ت : دستگاه به صورت کامل خاموش یا همان Shutdown شود .

حالت دوم : تفاوتی با موارد گفته شده برای مورد اول ندارد .

******************

6- Reserve battery level : در اینجا شما با دادن عددی بر حسب درصد ، مشخص میکنید که رسیدن به چه میزان از شارژ باتری ، دستگاه را مجبور به خاموش شدن میکند .

حالت اول : با دادن یک عدد بر حسب درصد شما مشخص خواهید کرد که اگر شارژ باتری به این عدد رسید ، سیستم عامل دستگاه را مجبور به خاموش شدن کند .

حالت دوم : تفاوتی با حالت اول ندارد .

ابزار Homegroups به­اشتراك­گذاري فايلها و پوشه­ها را در ويندوز 7 آسان كرده­است، ولي كاربران ويندوز ايكس­پي و ويستا بايد كارها را اندكي متفاوت انجام دهند. خوشبختانه، راههاي ساده­اي براي اشتراك فايل در ايكس­پي و ويستا نيز وجود دارد.

مايكروسافت يك راهنماي مفصل گام­به­گام براي آن دسته از كاربراني كه به دنبال توضيحات كاملي در اينباره مي­گردند ارائه كرده است، ولي در اينجا نسخه كوتاهي براي كاربران ويندوز ايكس­پي ارائه مي­شود:

• روي دكمه Start و سپس Run كليك كنيد و در كادر مربوطه عبارت control folders را تايپ نموده و دكمه enter را فشار دهيد
• روي برگه view كليك كنيد و به انتهاي ليست برويد
• كنار use simple file sharing را تيك بزنيد و سپس روي OK كليك كنيد
• My computer را باز كنيد و پوشه­اي كه مي­خواهيد به اشتراك بگذاريد را انتخاب نماييد
• روي اين پوشه راست­كليك كنيد و اشتراك­گذاري و ايمني را انتخاب كنيد
• روي متن هشداردهنده (“اگر خطرات امنيتي را مي­فهمي…”) كليك كنيد و سپس روي “فقط اشتراك­گذاري فايل را فعال كن” كليك نماييد
• كنار عبارت “اين پوشه را در شبكه به اشتراك بگذار” كليك كنيد و به اين اشتراك­گذاري يك نام بدهيد (لازم نيست كه نام آن با نام پوشه­تان يكسان باشد)
• اگر مي­خواهيد امكان ويرايش، حذف و افزودن يك فايل جديد را به ديگران بدهيد، تيك كادر “اجازه دادن” را نيز بزنيد
• روي OK كليك كنيد تا كار تمام شود!

اكنون همه سيستمهاي مرتبط با شبكه شما بايد به پوشه اشتراك­گذاشته­شده در سيستم ايكس­پي شما دسترسي داشته باشند. حالا، بياييد سراغ ويستا برويم.

مايكروسافت براي ويندوز ويستا هم يك راهنماي بسيار كامل براي فرايند اشتراك­گذاري ارائه كرده است، ولي ويستا يك قابليت جديد عرضه كرده كه اشتراك­گذاري را قدري نسبت به ايكس­پي راحتتر مي­كند: “پوشه­هاي عمومي”. هر چند اين پوشه­ها چندان انعطاف­پذيري يك گزينه اشتراك­گذاري در “هومگروپس” ويندوز 7 را ندارند، ولي پيكربندي و استفاده از پوشه­هاي عمومي در ويستا آسان مي­باشد.

• روي دكمه ويندوز كليك كنيد و عبارت sharing را تايپ نماييد، سپس وقتي عبارت Advenced sharing settings نمايان شد روي آن كليك كنيد
• زير كادر Home or Work حركت كنيد تا به Public folder sharing برسيد
• روي دكمه راديو در كنار Turn on sharing… كليك نماييد

حالا دايركتوري C:\User\Public\ به اشتراك گذاشته شده است، و ديگر كاربران اكنون مي­توانند پوشه­ها و فايلهاي قرار گرفته در داخل را ببينند و در آنها تغييرات بدهند. اگر مي­خواهيد مانع از اعمال تغييرات توسط افراد شويد لازم است تا اين كارها را انجام دهيد:

• Computer را باز كنيد و عبارت C:\Users را در كادر مربوطه تايپ نماييد، روي عبارت Public راست­كليك نماييد، و عبارت properties را انتخاب نماييد.
• روي برگه Security و پس از آن روي دكمه Edit كليك نماييد
• روي Everyone كليك كنيد و سپس تيك كنار Full controll، modify و Write را در كادر زير Permissions for Everyone برداريد

حالا هر فايل يا پوشه­اي كه مي­خواهيد به اشتراك بگذاريد به راحتي مي­تواند در پوشه “عمومي” انداخته شود و در دسترس قرار گيرد.

اين هميشه ايده خوبيست كه با گزينه­هاي اشتراك­گذاري پيشرفته­تر، از جمله اشتراك­گذاري حفاظت­شده با گذرواژه، آشنا شويد. اگر مايل به تنظيم كنترلهاي محدودتري هستيد، به سايت مايكروسافت مراجعه و اين پست براي ويندوز ايكس­پي و اين يكي براي ويستا را مطالعه نماييد.

منبع: downloadsquad

آخ آخ که تو ایران افراد کمی پیدا میشن که آپدیت های ویندوز رو نصب کنن و با همین بی احتیاطی ها بلایای دنیای دیجیتال بر سرشون نازل میشه . البته خیلی از موارد هم تقصیر این عزیزان نیست و باید تقصیر رو به گردن اینترنت لاک پشتی کشورمون بندازیم . چون واقعا نمیشه از یه کاربر که داره از دیال آپ استفاده میکنه و سرعت دانلودش در بهترین حالت 4 کیلوبایت بیشتر نمیشه ، انتظار داشت که آپدیت های 140 – 150 مگابایتی ویندوز رو بگیره و نصب کنه . گرچه همون پرسرعت هاش ( البته اینجا منظور اینترنت پرسرعت وطنی هست که مسئولین گرامی ازش صحبت میکنن ، 128 ) هم نمیتونن چند ساعتی صبر کنن تا این آپدیت ها دریافت بشه .

حالا از بحث سرعت اینترنت و اینجور مسائل بگذریم ، واقعا میدونید با این کار چه مشکلاتی ممکنه واستون بوجود بیاد ؟؟؟

فرض کنید یه بدافزار ( کرم ، ویروس ، تروجان و روتکیت و …. ) تو اینترنت پخش شده و داره به سرعت هر کامپیوتری رو که میتونه آلوده میکنه . دلتون خوشه به آنتی ویروسی که نصب کردین ( و احتمالا اونم به دلایل بالا تاریخ آخرین آپدیتش مربوط به 2 سال قبل میشه ) و با خوش بینی زیادی به خودتون میگید که با این آنتی ویروسی که من دارم ، هیچ ویروسی نمیتونه بیاد تو سیستمم . اما به موازت گفتن این جملات ، اون ویروس با استفاده از آسیب پذیری سیستم عامل ( و یا برنامه هایی که نصب کردین و آپدیت نیستن ) در حال نفوذ به سیستم شماست .

آنتی ویروستون هم که انگار نه انگار . البته بیچاره تقصیری هم نداره .

ولی حالا با این اوصاف باید چیکار کرد ؟؟؟

تا اونجایی که امکان داره آپدیت های ویندوز رو بگیرید و نصب کنید . منظورم اینه که آپدیت های کم حجم رو که متناسب با اوضاع اینترنت تون هست رو بگیرید .

چطوری ؟؟؟

آها ….. حالا شد .

موضوع اصلی این مطلب ما هم همینه .

پس با ما همراه باشید تا روش انجام این کار رو بهتون یاد بدیم ………….

1- به منوی استارت برید .

2- در SearchBox مربوط به منوی استارت ، بنویسید Windows update .

3- در بالاترین قسمت لیست منوی استارت روی گزینه Windows update کلیک کنید .

4- حالا وارد قسمت مربوط به آپدیت ویندوز شدید و در اینجا میتونید تنظیمات مربوطه رو تغییر بدید .

5- به منظور دسترسی به قسمت تنظیمات مربوط به آپدیت ویندوز ، از قسمت سمت چپ این پنجره روی گزینه Change Settings کلیک کنید .

6- در صفحه بعد و در قسمت Important Updates ، یه لیست کشویی وجود داره که چهارتا گزینه داخلش هست .

7- از بین این چهار گزینه ، شما باید گزینه سوم رو انتخاب کنید و  OK رو بزنید .

8- ویندوز داره با سرورهای مربوط به آپدیت ویندوز ارتباط برقرار میکنه و لیست آپدیت های جدید رو میگیره .

9- بعد از چند ثانیه ویندوز به شما اعلام میکنه که چه آپدیت هایی آماده هستن و شما میتونید اونا رو دریافت کنید .

10- اینجا دقیقا همون جایی هست که ما باید کار خودمون رو انجام بدیم و به تناسب اوضاع و احوال اینترنت مون آپدیت هایی که کم حجم تر هستن رو بگیریم .

توی تصویر بالا ( سمت چپ ) دوتا گزینه وجود داره .

1- گزینه اول که نشون میده 21 آپدیت مهم برای ویندوز وجود داره و شما باید حتما اونا رو نصب کنید . این ها معمولا جزو همون آپدیت هایی هستن که آسیب پذیری های ویندوز رو برطرف میکنن و مانع از بوجود اومدن مشکلات امنیتی واسه شما میشن .

2- گزینه دوم هم به شما میگه که 43 آپدیت دلخواه وجود داره که اگه نصب شون هم نکنید ، مشکلی نداره .

11- خب ، پس ما به سراغ گزینه اول میریم ، چون که از درجه اهمیت بالاتری برخورداره . روی اون کلیک کنید تا به قسمتی برسید که بتونید آپدیت های کم حجم تر رو انتخاب کنید .

نکته بسیار مهم : یکی از موارد داخل لیست به نام Update for microsoft windows ( KB 971033 ) وجود داره که باعث از کار افتادن ویندوزهای تقلبی میشه . لطفا تیک این گزینه رو نزنید ( تشکر از محمدرضا جان به خاطر ذکر کردن این نکته ، کامنت شماره 2 ) .

12- روی قسمت Size کلیک کنید تا آپدیت ها بر اساس حجم ( کمتر به سمت بیشتر ) مرتب سازی بشن .

13- حالا شروع کنید و آپدیت ها رو از بالا تیک بزنید تا برسید به پایین .

ولی ظاهرا بازم حجم این آپدیت ها زیاد میشه و یه اینترنت دیال آپ واسش مشکله که بخواد این حجم رو دریافت کنه .

14- پس همون روش بالا رو این بار یه جور دیگه انجام میدیم .

15- این بار از بالا تا پایین فقط گزینه هایی رو علامت بزنید که جلوشون نوشته شده باشه Security ( مثل تصویر بالا ) . یعنی این موارد امنیتی هستن و نصب کردنشون واجبه .

حالا وقتی که اوکی رو بزنید ، حجم این موارد کمتر از دفعه قبلی شده . گرچه بازم ممکنه زیاد باشه ولی واقعا ارزشش رو داره .

16- حالا دوباره به صفحه قبلی برمیگردید . اونجا کافیه که دکمه Install updates رو بزنید و ویندوز رو به حال خودش رها کنید .

آپدیت ها دریافت میشن و به صورت اتوماتیک عملیات نصب انجام میشه .

بعدش کافیه که یه بار سیستم رو ریست کنید تا عملیات نصب آپدیت ها به صورت کامل انجام بشه .

فقط یه چندتا نکته خودمونی بهتون بگم شاید بدردتون خورد .

اگه از دیال آپ استفاده میکنید ، سعی کنید سریعتر یه پرسرعت بگیرید تا مشکلاتتون کمتر بشه . چون واقعا الان دیگه دیال آپ جواب هیچ کاری رو نمیده .

حالا اگه به هر دلیلی امکان ارتقا به پرسرعت نیست ، از اعتبار شبانه کارت تون استفاده کنید . چون معمولا اعتبار شبانه زیاد هست و اگه کمی خوش شانس باشید و اینترنت وسط کار قطع نشه ، میتونید آپدیت ها رو با خیال راحت تر انجام بدید .

دوستانی هم که پرسرعت دارن ( نمیدونم چرا از این کلمه پرسرعت خندم میگیره ) ، اگه 2 الی 3 ساعت قید وب گردی و دانلود رو بزنن ، میتونن آپدیت ها رو خیلی راحت بگیرن و نصب کنن .

اوایل این هفته به شما ‌ چگونگی جلوگیری از قرارگرفتن نوار منو در مسیرتان را به شما نشان دادم، اما آن همه کاری نیست که شما میتوانید با این نوار در آفیس نسخه 2010 انجام دهید. دربرنامه آفیس نسخه 2007 ‌ این مشکل قابل حل نبود و وقتی نوارمنو برای اولین بار نمایان میشد‌،  تغییر آن به شکل دلخواه میسرنبود. شما میتوانستید آن نوار را در صورتی که خوش شانس بودید و با VBA(اصول بنیادی تصویری ویژه برنامه‌های کاربردی، ابزاربرنامه ریزی درونی برنامه آفیس)، اما در غیر اینصورت، شما کاملا در میان مجموعه‌ زیادی از نواره‌ها و دگمه‌ها گیر میکردید.

خوشبختانه ، برای برنامه آفیس نسخه 2010، شرکت مایکروسافت راه آسانی را برای تغییر نوار منو به شکل دلخواه معرفی نموده است که اصلا به هیچگونه برنامه‌ریزی نیاز ندارد. خیلی ساده، به منو پوشه(File Menu) بروید، روی بخش گزینه ها(Options) کلیک کنید  و سپس در بین گزینه‌ها، گزینه تغییر نوار را انتخاب نمایید. شما میتوانید  یک راه‌حل دو گزینه‌ای را ببینید، در راه حل اول شما میتوانید  تمامی  بخشهای در دسترس  بعلاوه نوار موجود خودتان را داشته باشد، و یا اینکه  فعال یا غیر فعال بودن تنظیمات، به گونه‌ای که خودتان مناسب میبینید،  ممکن خواهد بود.

بهترین بخش کار این است که وقتی شما نصب را آنگونه که دوست دارید انجام دادید، میتوانید تنضیمات انجام شده برای ایجاد تغییرات را برای پشتیبانی خارج  نموده و یا با خود به کامپیوترهای دیگر ببرید. فقط روی دگمه ورود/خروج کلیک کنید و گزینه تمامی تغییرات دخواه را انتخاب کنید.

منبع: downloadsquad